Είμεθα ορφαναί. Και αι δύο.




Αυτή η ζέστη θα μας δολοφονήσει είναι βέβαιον! Αυτό σκεφθήκαμαι ταις προάλλαις και αρματωθήκαμαι. Μπρατσάκια, μάσκαι, αναπνευστήραι, βατραχοπέδιλα και λοιπός εξαρτισμός εξεσκονίσθησαν και ετέθησαν εις κατάστασιν μάχης.

Αι αδελφή μοι, που είναι και πιο αλλέγρος τύπος, ηξοπλίσθη και μαι δίσκους ακτίνος (cd) προκειμένου αι βουτιαί μας να συνοδευθούν από χαριτωμέναι μουσικαί ατμόσφαιραι, πράγμα που έμοιαζαι να μας υπέσχετο μίαν θαυμασίαν εκδρομαί. Ολοκληρώσασαις ταις προετοιμασίαι, χαρίεσσαι και ετοιμοπόλεμαι τηλεφωνήσαμαι εις τον κον Γιαννάκην, ο οποίος είχαι από καιρόν επιφορτιστεί με το βαρύ καθήκον της εκτελούνται μεταφοραί μας δεξιόθεν και αριστερόθεν. Ουαί και αλίμονον όμως! Ο κος Γιαννάκης ήτο ασθενής! Μας εδήλωσαι μάλιστα πως το ανεπαρκές του νεφρόν τον αναγκάζει να μας εκαταλείψει διαπαντός σύξυλαι εν μέσω του σαλώνος με τα μπανιερά ανά χείρας!

Δράμα αγαπητοί μας αναγνώσται! Ούτως ειπείν, δεν φθάνει που είμεθα ορφαναί θα μείνουμαι και αμπανιάρισται φέτος το θέρος! Άραγε να υπάρχει τρόπος να μην στερηθώμαι ταις απλωταίς χωρίς να χρειασθή να καταφύγωμεν εις τα ΚΤΕΛ;

αι μία ορφανή


αι φωνή της Αθήνος εκθεσιάζεται.

9 comments

Εχθές το βράδυ είπαμαι να παραστούμαι εις το εγκαίνιον event της προσφιλούσας εφημερίδος της πόλεώς μας, της Φωνής της Αθήνος, εις τας πρόσφατας εγκαταστάσεις του Μουσείου Μπενάκη. Μίαν αι φημολογίαι πως πέρυσι είχαι καεί η Ρούμελις εις το χορευτικόν του παρτίου το οποίον ακολούθησαι, μια η παρουσία του γοητευτικού ανήρος κυρίου Βουλγαράκη, άνται και το πρεστίζιον του χώρου, όλα συνέβαλλον στο να ξεκουνηθούμαι από τας οικίαις μας.

Μαι πικρίαι σας πληροφορούμαι πως λόγω των ταραξιών μαθητών κι φοιτητών μπλέξαμαι εις κυκλοφοριακόν κομφούζιον και δεν είδαμαι τον κύριον Βουλγαράκην πουθενά εις τον ορίζοντά μας. Είδαμαι, όμως, άπλετον τζιν (το ποτόν) και οίνον, καθώς και ομορφότατον κόσμον και καθίσαμαι δια να κάνομαι κι εμείς το πολιτιστικόν μας mingle. Μας ήρεσκον αι μουσικαί που έπαιζον δύο κύριοι πολύ αστείοι, ωσάν το γνωστόν δίδυμον του Χονδρού και του Λιγνέος. Ο δεύτερος κύριος φορούσαι κι ένα χαριτωμένον μπλουζάκιον μαι ένα βέλος που έδειχναι τον διπλανόν του κι έγραφαι Είμαι μαι τον ηλίθιον! Τραι σικ το βρήκαμαι και αι δύο.

Στα αρνητικά της εκδηλώσεως θα τοποθετούσαμαι τις κάποιαι ψιχάλαι που έπεφτον απειλητικώς, χωρίς, ευτυχώς, να φέρουν και την μπόραν. Κι δεν είχαμαι και ομπραίλαι μαζί μας δια να προστατευτόμαι, τι καλοκαίρι είναι ταύτο που διανύομαι, μον ντιαί! Επίσης, αι ακρίδαι που ορμούσαν σαι οτιδήποται το τσιμπητόν, εμείς μονάχα κάτι σαι κριτσίνιον προλάβαμαι να εγευστούμαι.

Μεγάλη απογοήτευσις η απότομος διακοπή της μουσικής λίγο μετά τα μεσάνυχτα, εσηματοδότησαι τας προθέσεις των υπαλλήλων του Μουσείου να μας εκδιώκσουν κακήν κακώς, εκεί που το κέφιον έπαιρναι την ανοδικήν του πορείαν. Κρίμας και είχαμαι φορέσει κι όμορφαι χορευτικαί περιβολαί...

Τελικώς, περάσαμαι ευχαρίστως, να πάται και εις την έκθεσις και να γίνονται συχνότεραι παρόμοιαι χοροπολιτιστικοεκδηλώσεις και να το ξενυχτούν κομμάτι παραπάνω διότι δαι μας έχον πάρει και τα χρόνια!

αι άλλη ορφανή


περιπατώντας εις την μπλογκόσφαιραν.

11 comments

Ελείψαμαι ολίγον, είχαμαι πάγει εις τα λουτρά, έχομεν και παραθεριστικιάν οικίαν, παρακαλούμαι. Αλλά εκεί σύνδεσιν δεν έχομαι βάλει ακόμη, φοβούμασται πως θα μας εγίνει εθιστικόν το διαδίκτυον και δεν το επιδιώκομαι, κακό πράγμα αι καταχρήσεις εις τας διακοπάς.

Καθίσαμαι να πιούμαι έναν καφαί εντός σήμερις κι ανοίξαμαι μερικά μπλογκς για να διαβάσουμαι τι χάσαμαι τόσαι ημέραι. Και εφρίξαμαι! Αμέτρηται αδελφαί βγάζοσι οφθαλμόν αντί οφθαλμέος! Τι φρίκη, μον ντιαί.

Αφήνομαι αυτό το πενιχρόν σχόλιον και την αποδοκιμασίαν μας και πάμαι εξωτερικώς δια μια βόλταν καλύτερα. Έχει και θερμό κλίμα εις το κέντρον, άρα οι λαϊκισταί θα έχουν προσφύγει εις τας παραλίας.

αι άλλη ορφανή


ποιαι;

πρόσφαται επιστολαί

μνήμαι

αγαπημέναι περιοχαί