Αυτή η ζέστη θα μας δολοφονήσει είναι βέβαιον! Αυτό σκεφθήκαμαι ταις προάλλαις και αρματωθήκαμαι. Μπρατσάκια, μάσκαι, αναπνευστήραι, βατραχοπέδιλα και λοιπός εξαρτισμός εξεσκονίσθησαν και ετέθησαν εις κατάστασιν μάχης.

Αι αδελφή μοι, που είναι και πιο αλλέγρος τύπος, ηξοπλίσθη και μαι δίσκους ακτίνος (cd) προκειμένου αι βουτιαί μας να συνοδευθούν από χαριτωμέναι μουσικαί ατμόσφαιραι, πράγμα που έμοιαζαι να μας υπέσχετο μίαν θαυμασίαν εκδρομαί. Ολοκληρώσασαις ταις προετοιμασίαι, χαρίεσσαι και ετοιμοπόλεμαι τηλεφωνήσαμαι εις τον κον Γιαννάκην, ο οποίος είχαι από καιρόν επιφορτιστεί με το βαρύ καθήκον της εκτελούνται μεταφοραί μας δεξιόθεν και αριστερόθεν. Ουαί και αλίμονον όμως! Ο κος Γιαννάκης ήτο ασθενής! Μας εδήλωσαι μάλιστα πως το ανεπαρκές του νεφρόν τον αναγκάζει να μας εκαταλείψει διαπαντός σύξυλαι εν μέσω του σαλώνος με τα μπανιερά ανά χείρας!

Δράμα αγαπητοί μας αναγνώσται! Ούτως ειπείν, δεν φθάνει που είμεθα ορφαναί θα μείνουμαι και αμπανιάρισται φέτος το θέρος! Άραγε να υπάρχει τρόπος να μην στερηθώμαι ταις απλωταίς χωρίς να χρειασθή να καταφύγωμεν εις τα ΚΤΕΛ;

αι μία ορφανή

Εχθές το βράδυ είπαμαι να παραστούμαι εις το εγκαίνιον event της προσφιλούσας εφημερίδος της πόλεώς μας, της Φωνής της Αθήνος, εις τας πρόσφατας εγκαταστάσεις του Μουσείου Μπενάκη. Μίαν αι φημολογίαι πως πέρυσι είχαι καεί η Ρούμελις εις το χορευτικόν του παρτίου το οποίον ακολούθησαι, μια η παρουσία του γοητευτικού ανήρος κυρίου Βουλγαράκη, άνται και το πρεστίζιον του χώρου, όλα συνέβαλλον στο να ξεκουνηθούμαι από τας οικίαις μας.

Μαι πικρίαι σας πληροφορούμαι πως λόγω των ταραξιών μαθητών κι φοιτητών μπλέξαμαι εις κυκλοφοριακόν κομφούζιον και δεν είδαμαι τον κύριον Βουλγαράκην πουθενά εις τον ορίζοντά μας. Είδαμαι, όμως, άπλετον τζιν (το ποτόν) και οίνον, καθώς και ομορφότατον κόσμον και καθίσαμαι δια να κάνομαι κι εμείς το πολιτιστικόν μας mingle. Μας ήρεσκον αι μουσικαί που έπαιζον δύο κύριοι πολύ αστείοι, ωσάν το γνωστόν δίδυμον του Χονδρού και του Λιγνέος. Ο δεύτερος κύριος φορούσαι κι ένα χαριτωμένον μπλουζάκιον μαι ένα βέλος που έδειχναι τον διπλανόν του κι έγραφαι Είμαι μαι τον ηλίθιον! Τραι σικ το βρήκαμαι και αι δύο.

Στα αρνητικά της εκδηλώσεως θα τοποθετούσαμαι τις κάποιαι ψιχάλαι που έπεφτον απειλητικώς, χωρίς, ευτυχώς, να φέρουν και την μπόραν. Κι δεν είχαμαι και ομπραίλαι μαζί μας δια να προστατευτόμαι, τι καλοκαίρι είναι ταύτο που διανύομαι, μον ντιαί! Επίσης, αι ακρίδαι που ορμούσαν σαι οτιδήποται το τσιμπητόν, εμείς μονάχα κάτι σαι κριτσίνιον προλάβαμαι να εγευστούμαι.

Μεγάλη απογοήτευσις η απότομος διακοπή της μουσικής λίγο μετά τα μεσάνυχτα, εσηματοδότησαι τας προθέσεις των υπαλλήλων του Μουσείου να μας εκδιώκσουν κακήν κακώς, εκεί που το κέφιον έπαιρναι την ανοδικήν του πορείαν. Κρίμας και είχαμαι φορέσει κι όμορφαι χορευτικαί περιβολαί...

Τελικώς, περάσαμαι ευχαρίστως, να πάται και εις την έκθεσις και να γίνονται συχνότεραι παρόμοιαι χοροπολιτιστικοεκδηλώσεις και να το ξενυχτούν κομμάτι παραπάνω διότι δαι μας έχον πάρει και τα χρόνια!

αι άλλη ορφανή

Ελείψαμαι ολίγον, είχαμαι πάγει εις τα λουτρά, έχομεν και παραθεριστικιάν οικίαν, παρακαλούμαι. Αλλά εκεί σύνδεσιν δεν έχομαι βάλει ακόμη, φοβούμασται πως θα μας εγίνει εθιστικόν το διαδίκτυον και δεν το επιδιώκομαι, κακό πράγμα αι καταχρήσεις εις τας διακοπάς.

Καθίσαμαι να πιούμαι έναν καφαί εντός σήμερις κι ανοίξαμαι μερικά μπλογκς για να διαβάσουμαι τι χάσαμαι τόσαι ημέραι. Και εφρίξαμαι! Αμέτρηται αδελφαί βγάζοσι οφθαλμόν αντί οφθαλμέος! Τι φρίκη, μον ντιαί.

Αφήνομαι αυτό το πενιχρόν σχόλιον και την αποδοκιμασίαν μας και πάμαι εξωτερικώς δια μια βόλταν καλύτερα. Έχει και θερμό κλίμα εις το κέντρον, άρα οι λαϊκισταί θα έχουν προσφύγει εις τας παραλίας.

αι άλλη ορφανή

Αι ταλαίπωραι μοίραι μας οδήγησαν εις τους δρόμους σήμερον, μιαν τυπικόν σαββατιάτικον μεσημβρίαν κατά τας οποίας ώρας συνηθίζομαι να περιπατούμαι εις το κέντρον. Αυτά που μας συνέβησαν, όμως, ούται μετά των Παθέων του Χριστού δεν θα τα εσυγκρίναμαι!

Έχοντας συνέλθει από τα μπαράζ κλανίων, αι αδελφαί μοι θέλησαι να ιδεί ξανά το φως του ηλίου κι μου επρότειναι να κατεβούμαι δια καφέν ή άλλα ροφήματα εις την πλατείαν Συντάγματος, την οποία έχουν φτιάξει και πόσο όμορφαι είναι, να πηγαίνεται δια να χαλαρώνεται κι εσείς, προσοχή μοναχά μην σας έλθει εις την κεφαλήν κανένα από αυτά τα παλαιόπαιδα που εκτοξεύονται εξ ουρανέως μετά ξύλινης σανίδος επί ποδώς και σκάναι πάνω στα μάρμαρα ωσάν καρπούζια, και καλά να σκάναι επί του μαρμάρεως, το χείριστο είναι να σκάσουν επί της κράνας σας.

Επήγαμαι, που λέται, εις το Σύνταγμαν αλλά πολύς ήτο ο κόσμος και αι αδελφαί μοι άρχισαι το γαλλικόν της αναφερόμενη εις τους βλαχοκατοίκους της πόλεώς μας που μάλλον επέστρεψαν από τα χωρία τους και μαζικώς μεσημερίς σήμερον απεφάσισαν να βγουν εις τας Ερμού δια τα ψώνια των.

Γενικώς δεν παρακολουθούμαι τα νέα εμφανισιολογικά τρεντ, γι’ αυτό και απορήσαμαι δια την πλείστη τόση κουκούλα και τας εμμονάς εις την κάλυψην προσώπου κι κρανιομετωπικής χωρός. Μα τόσο κακόν πράττει αι τρύπαι του όζοντος, πια; Που βαδίζει αι κοινωνίαι μας; Αν σε ολίγα χρόνια πρέπει να κυκλοφορούμαι όπως αι ταλαίπωραι μουσουλμάναι γυναίκαι δια να μην πάθομεν ζημίες από τον ήλιον, δεν τη θέλομαι αυτή τη ζωή, να μας τις πάρεται πίσω και των δυό μας!

Καθώς επίναμαι τους καφέδαι μας, παρατηρήσαμαι ταραχαί μεγάλαι επί της ενάρξεως της οδού Ερμού. Κοιταχτήκαμαι και αι δύο και αναρωτηθήκαμαι εάν άρχισαν τίποται εκπτώσεις πάλι. Αλλά, όχι. Το λαοπληθές κουκουλοφόρον κοινόν διασυρρέετο εις αμερικανικόν ταχυφαγείον, όπου τα τυρμπάν έβγαζαν εξωτερικώς και κακήν κακώς προσωπικόν και πελατολόγιον κι ύστερα... έσπαζον το κατάστημα! Αι αδελφαί μοι εσχολίασον: «Πεινά ο κόσμος, καλή μου. Άνοιξαι τα ομάτιά σου και δες πως κάνει δια ένα μενού των πενηντάκοντα λεπτών...»

Ύστερα ήλθον πολλαί άρρεναι εις στολάς αγριευτικάς και άρχισαν να πετούν καπνιστικά αντικείμενα εις τα πεινασμένα παιδία, «Τι ντροπή!», φώναξον εγώ, άναψαν και φλόγαι, αυτό δεν το αντιλήφθην αιτιολογικώς, ο καιρός είναι ικανοποιητικότατος ταύτη εποχήν.

Επειδή αι καπνοί, αι φωναί, αι τρεχάλαι των νεαρών και κάτι κύριοι μετά καμερών που κυνηγούσαν όλους τους άνωθεν μαζί μας εχάλασαν τας βόλται μας, είπαμαι να αναβάλλομαι την κάθοδό μας εις τας Ερμού δια κατιτίς σε ψώνια κι επιστρέψαμαι εις τον οίκο μας περιπατητικώς. Εις τον δρόμον της επιστροφής ρωτήσαμαι κάποιους κυρίους εάν συνέβαιναι κάποιο εορταστικόν γεγονός και μας είπον πως επρόκειτο δια συγκέντρωσην κάποιου φόρουμ. Καθώς περιπατούσαμαι και αι δύο εσχολιάσαμαι με τον κάκιστον τρόπον τας συνήθειας κι ενοχλητικάς συμπεριφοράς των κατόχων φόρουμ και δια άλλην μίαν φοράν χαρήκαμαι τόσον που μεταπηδήσαμαι εις την οικογένειαν των μπλόγκερς. Τουλάχιστον αι τελευταίοι όταν συγκεντρώνονται το κάνουν δια να χορέψουν. Πολιτισμός, αγαπηταί μας.

Υ.Γ. Μην ξεχάσω τον τονισμόν δραματικής λεπτομερείας: αι αδελφαί μοι έσπασον τακούνιόν της και χρειάζετο να την εσέρνων επί των ώμων μου για κάποια μέτρα ανηφόρος! Ούτε του Ιησού Χριστού τέτοιο κάζον!

αι άλλη ορφανή

Αγαπητοί μας αναγνώσται, αι μικραί μοι αδελφή κάπως υπερέβαλλαι εις την διήγησιν και σας τα παρουσίασαι ολίγον διαφορετικά από ότι τω όντι συνέβησαν, επειδή δεν έχει ακόμη ξεπέρασει έν σημαντικόν παιδικόν τραύμα. Πράγματι, εχθές το βράδυ έκλανον ηχηρώς διότι εκ του ντελιβερέος εντός μοι ελάμβαναι χώραι επιπλοκαί του παχέος εντέρου και αι κλανιαί μοι ήσαν αληθινώς θορυβώδαι. Λησμονεί όμως αι αγαπηταί μοι αδελφή - που να της ξεφουσκώσουν αι σιλικόναι - να αναφέρει πόσον ήσαν και θεατρικώδαι και πολύ διασκεδαστικαί μουσικώς, σαι βαθμό μάλιστα που άπανται αι γείτοναι χεροκροτούσαν παραληρηματικώς. Γιατί; Θα σας είπω.

Από ταις ημέραι μας εις το ωδείον, όταν ήμεθα μικρούλαι, εκπαιδευθήκαμαι εις τον μουσικόν εξαερισμόν· να αεριζόμασθαι δηλαδή εις διαφορετικαί τονικότηται χρησιμοποιούσαις μάλιστα έν μουσικόν όργανον ωνομαζόμενον κλανιώλαν. Καθεμία είχαι την ιδικήν της προσωπικήν κλανιώλαν ταις οποίαι αμφοτέραι είχαμαι κληρονομήσει από ταις γιαγιαί μας Ηγησιπύλη και Μαρτιναναβρατίλοβα (εγώ είχον εις την κατοχήν μου της γιαγιός Ηγησιπύλης και αι αδελφή μοι της γιαγιός Μαρτιναναβρατιλόβης). Αι ιδική μου ήτο εβένινος και χρυσοποίκιλτος σταις απολήξαι ενώ αι ιδική της από ταπεινήν καρυδιάν και άνευ λοιπών μπιχλιμπιδίων.

Μια μέρα, μανουριάσασαι επειδή κατσικώσαναι σαι εκείνην το ευτελές κειμήλιον, έσπασαι την ιδικήν της και ερωτηθήσαι τι απέγιναι το όργανον αποκρίθηκαι πως το είχαι λησμονήσει τάχαται εις το ωδείον. Ο πάτερ ημών, που είχαι αυστηραί αρχαί, εθύμωσαι, της έσκασαι έναν φούσκον και της στέρησαι το δικαίωμα χρήσης της ιδικής μοι κλανιωλός μαι αποτέλεσμα εγώ να προχωρήσω ενώ αύτη να παραμείνει στούρνος εις τα μουσικά.

Έκτοται, και παρότι πολλαί φοραί χαρακτηρίστηκα από τον εγχώριον και τον αλλοδαπόν Τύπον "πτηνόν ωδικόν" για ταις ικανότηται μοι, αύτη μαι εμπαίζει και μάλιστα δημοσίαι. Τι να κάμνω όμως που πλέον είμεθα ορφαναί, δεν έχομαι παρά η μία την άλλην και αι δύο ανσάμπλ πού την κεφαλήν κλίναι; Την συγχωρώ!

αι μία ορφανή (αι μεγαλόψυχος)

Εχθές το βράδυ η αδελφή μου είχαι αέρια. Πολλά αέρια. Είχαι σηκώσει μποφώρ, σας λέγω! Κάτι την επείραξεν εκ του ντελιβερέος, μονολογούσε όλη τη νύκταν. Κι έκλανεν θορυβωδώς. Ακόμη κι εγώ, η οποίαι δεν ευαισθητοποιούμαι συχνά από ταύτο γεγονός, λίγο έλειψεν να καλέσω το πλησίον αστυνομικόν παράρτημα δια διατάραξην κοινής ησυχίας.

Γκανγκστερικό έργον έγιναι ο οίκος μας. Κάθε λεπτό και βόλι! Και δε μπορούσαι και να το σταματήσει η κακόμοιραι. Αι γείτοναι τηλεφωνούσαν θορυβημένοι, εγώ βρισκόμουν ιδιαιτέρως θορυβημένη, θορυβούσαι κι η αδελφή μου η δόλια. Ταράχτηκαι ολόκληρη αι πολυκατοικίαι μας. Κι εγώ φλιτάριζα εις τον χώρον δια ώρας...

Τι ντροπή.

Απόψαι θα την έχω εις καραντίνα. Νηστικιάν!

αι άλλη ορφανή

Σήμερον, κατά τας πρωινάς ώρας, είπαμαι να εξέλθομαι κι εμείς δια το εθιμοτυπικόν πιάσιμο του Μάη. Από νωρίς είχαμαι μπει στο κλίμα ακούγοντας ακαταπαύστως την παρελθούσα επιτυχίαν του συγκροτήματος των Olympians, «Αι κορασίς του Μαγιού». Ευτυχώς που είχαι και τόσο όμορφη ημέρα διότι εχθές με τις διαρκείς ψιχάλαι δε μπορέσαμαι να κάνουμε ρούπι από τας οικίας μας.

Κάτι ευγενικά μελαψά αγόρια μας επώλησαν ανθοκομικαί συνθέσεις που ήτο και ιδιαίτερα μυρωδικαί, έτσι δεν χρειάστηκαι να τρέχουμαι μέχρι τον κήπον του Βασιλέως και να μαδάμαι ότι τετράχρωμον και χαριτωμένον εις τους οφθαλμούς μας.

Κατά τη μία (τη μεσημβρινήν) εκαθίσαμαι δια ένα τσιμπολόγημα σε μικρόν εστιατόριον το οποίο σέρβιραι πλείστους μεζέδαι, αρκεί να είχαι κανείς την αντοχίν να περιμένει το γκαρσόν να φέρει τους δίσκους με τις πιατέλαι, δια να μην ανοίξω και το στόμα μου δια τα ανήλικα που έτρεχαν πάνω κάτω κι έκαναν την αδελφή μου να ουρλιάζει εξάφνως. Χρειάστηκαι ν’ αρπάξω μερικά από δαύτα από τους αγκώνας των και να τους ψιθυρίσω πως αν δαι το βουλώσουναι θα έρχετο ο αράπης δια να τα κλείσει εις σκοτεινήν αποθήκην και να τα παλουκώσει τοιουτοτρόπως. Μπορώ να είπω ότι αι απειλαί στάθηκαν αρκούντως αποτελεσματικαί.

Νωρίς το απόγευμα βρήκαμαι ένα μικρόν πάρκον με κούνιαι κι εκουνίσαμαι η μία την άλλην.

Έξοχα ήτο. Έξοχα, σας λέγουμαι.

αι άλλη ορφανή